Stop-Change-taak

De Stop-Change-taak beoordeelt responsremming en flexibiliteit. Deelnemers reageren op een links/rechts-pijl met F (links) of J (rechts), maar bij sommige trials wordt de prikkel ingetrokken (stopsignaal) en bij andere klapt de pijl om (wisselsignaal).

Er verschijnt een links/rechts-pijl en je reageert met F/J. In stoptrials wordt de prikkel na een stop-signaalvertraging (SSD) ingetrokken en de juiste actie is elke respons inhouden — een toetsaanslag op elk moment in de trial geldt als mislukte remming. In wisseltrials klapt de pijl na een change-signaalvertraging (CSD) om en je moet op de NIEUWE richting reageren; het indrukken van de richting die vóór de omslag werd getoond, of reageren vóór de omslag, wordt als fout gescoord. Op de verkeerde richting reageren is altijd een fout.

We rapporteren de gemiddelde reactietijd op correcte go-trials (gemiddelde Go-RT), het slagingspercentage van stoptrials en het slagingspercentage van wisseltrials (een correcte respons op de nieuwe richting). De SSD past zich in stappen van 50 ms omhoog/omlaag aan over stoptrials, en de CSD past zich op dezelfde manier aan over wisseltrials (succes maakt de volgende signaalvertraging 50 ms langer, mislukking 50 ms korter, binnen 50–850 ms), waardoor de slagingspercentages nabij het midden van het bereik blijven. We tonen ook schattingen volgens de gemiddeldemethode: SSRT ≈ gemiddelde Go-RT − gemiddelde SSD en CSRT ≈ gemiddelde Go-RT − gemiddelde CSD, waarbij de gemiddelde signaalvertragingen worden gemiddeld over de trials waarvan de trap is geconvergeerd (een gemiddeldemethode, niet de integratiemethode). Schattingen tonen „—” totdat minstens één stop/wissel-trial en één geldige go-trial zijn geregistreerd.

Snellere Go-RT weerspiegelt de basissnelheid. Hoger stop-succes wijst op sterkere remmingscontrole, terwijl hoger wissel-succes duidt op betere cognitieve flexibiliteit en snelle herkoppeling van responsen onder signalen. Zoals alle eenzittingsscores zijn deze schattingen ruisig en puur beschrijvend.