Hick's wet experiment

Inleiding

De wet van Hick, ook bekend als de Hick–Hyman-wet, is vernoemd naar de psychologen William Edmund Hick en Ray Hyman. Het beschrijft hoe de tijd die nodig is om een beslissing te nemen logaritmisch toeneemt met het aantal en de complexiteit van de keuzes.

Veelgestelde vragen

Heb je een andere vraag? Laat het ons weten.

Wat zegt de wet van Hick?

Reactietijd neemt lineair toe met de logaritme van het aantal responsalternatieven — het verdubbelen van keuzes kost telkens ongeveer een vaste hoeveelheid tijd.

Wat betekent de helling?

Ze schat hoe snel je informatie voor handelen kunt opnemen (bits per seconde) — een van de klassieke informatietheoretische maten uit de jaren vijftig.

Waarom kosten meer opties zo weinig tijd per optie?

Omdat de kosten logaritmisch zijn — het beslisproces lijkt de opties efficiënt op te delen in plaats van ze één voor één af te gaan.

Waar duikt dit op in ontwerp?

Menudiepte, bedieningslay-outs en het ontwerp van waarschuwingen spelen allemaal op de wet van Hick: meer opties kost altijd tijd, al verkleint vertrouwdheid de kosten.

Toon details

Hick's wet definitie en principe

De wet van Hick, afgeleid van cognitieve experimenten, meet de 'snelheid van informatieverwerking' — de tijd die nodig is om informatiestukken te verwerken. Ondanks algemene intuïtie verdubbelt de beslissingsduur niet als het aantal keuzes verdubbelt vanwege de logaritmische aard ervan, waarbij de toename van de beslissingsduur afneemt naarmate het aantal keuzes toeneemt.


Formules van Hick's wet

De gemiddelde reactietijd 𝑇 wordt berekend met behulp van de volgende formule:

T = b ⋅ log 2 ⁡ ( n + 1 )

De constante 𝑏 in deze formule is afgeleid van experimentele gegevens, en de logaritme weerspiegelt de diepte van de besluitvorming, vergelijkbaar met een binaire zoekmethode. Deze methode vermindert effectief de beslissingsset door de keuzes te categoriseren.

Wanneer de keuzes verschillende waarschijnlijkheden hebben, kan de formule als volgt worden gegeneraliseerd:

T = b ⋅ H

Waarbij 𝐻 sterk gerelateerd is aan de informatie-theoretische entropie van de beslissing, en de informatie-theoretische entropie 𝐻 wordt als volgt berekend:

H = ∑ i = 1 n p i ⋅ log 2 ⁡ ( 1 p i + 1 )

Waarbij pi verwijst naar de waarschijnlijkheid van het i-de alternatief dat de informatie-theoretische entropie oplevert.


De wet van Hick, vergelijkbaar met de wet van Fitts, ontstaat omdat besluitvorming van nature het categoriseren van keuzes met zich meebrengt, waardoor het aantal mogelijkheden logaritmisch wordt verminderd in plaats van lineair elk alternatief te evalueren.


Voor meer details, klik op de onderstaande knop.


Referenties

  • Hick, W. E. (1952). On the rate of gain of information. Quarterly Journal of Experimental Psychology, 4(1), 11-26. 10.1080/17470215208416600
  • Hyman, R. (1953). Stimulus information as a determinant of reaction time. Journal of Experimental Psychology, 45(3), 188-196. 10.1037/h0056940
  • Jensen, A. R. (2006). Clocking the mind: Mental chronometry and individual differences. Elsevier.

Verwante experimenten

Meer leren

Over dit experiment

Dit experiment is een educatieve aanpassing voor demonstratiedoeleinden. Het is geen klinisch diagnostisch hulpmiddel. Resultaten weerspiegelen uw prestatie in deze specifieke sessie en mogen niet worden geïnterpreteerd als een beoordeling van uw cognitieve vaardigheden.

Gegevensprivacy

Uw experimentgegevens worden lokaal in uw browser verwerkt en opgeslagen. Er worden geen gegevens naar een server geüpload, tenzij u ze expliciet exporteert.

Trakteer me op een koffie