Ultimatumspel

Aanbieder doet een verdeling; beantwoorder kan accepteren of weigeren. Bij weigering krijgen beiden nul.

Veelgestelde vragen

Heb je een andere vraag? Laat het ons weten.

Wat meet het?

Voorkeuren voor eerlijkheid en strategisch gedrag in sociale onderhandeling.

Waarom zou iemand gratis geld weigeren?

Omdat de meeste mensen behalve opbrengst ook rechtvaardigheid meetellen: een karig aanbod weigeren kost punten maar bestraft oneerlijkheid — ongelijkheidsaversie in actie.

Welke aanbiedingen zijn typisch?

Aanbieders doen over culturen heen vaak een bod van 30–50% van de pot, en biedingen onder zo'n 30% worden in flinke mate geweigerd, al variëren de weigeringspercentages per bevolkingsgroep.

Wat zegt dit over economische rationaliteit?

Dat voorkeuren sociaal zijn: nut omvat rechtvaardigheid, niet alleen geldelijke opbrengst — een fundamenteel resultaat van gedragsspeltheorie.

Speel ik tegen een echte persoon?

Nee. De tegenstanderskeuzes in deze demo worden gegenereerd door een eenvoudige gesimuleerde strategie (geen echte speler), dus de resultaten tonen de uitbetalingsstructuur in plaats van intermenselijk gedrag te meten.

Toon details

Over het Ultimatumspel

Economisch gedrag

Het Ultimatumspel toont de spanning tussen eigenbelang en rechtvaardigheidsnormen. Voorstellers bieden doorgaans 40-50% van de inzet, en respondenten weigeren doorgaans aanbiedingen onder 20-30%. Weigeringen zijn economisch irrationeel maar psychologisch betekenisvol — mensen straffen liever onrechtvaardigheid dan accepteren een kleine winst.

Neurowetenschap van rechtvaardigheid

Hersenbeeldvormingstudies tonen aan dat oneerlijke aanbiedingen de voorste insula (geassocieerd met afkeer) en de dorsolaterale prefrontale cortex (betrokken bij besluitvorming) activeren. De bereidheid om te weigeren correleert met insula-activatie — het is niet alleen een berekening, het is een emotionele reactie.

Interculturele bevindingen

Hoewel het algemene patroon wereldwijd geldt, variëren gemiddelde aanbiedingen en weigeringsdrempels per cultuur en economische context. Studies in kleinschalige samenlevingen tonen zowel hogere aanbiedingen als hogere weigeringspercentages dan typische westerse steekproeven, wat aannames over universele economische rationaliteit uitdaagt.

Referenties

  • Güth, W., Schmittberger, R., & Schwarze, B. (1982). An experimental analysis of ultimatum bargaining. Journal of Economic Behavior & Organization, 3(4), 367-388. 10.1016/0167-2681(82)90011-7
  • Forsythe, R., Horowitz, J. L., Savin, N. E., & Sefton, M. (1994). Fairness in simple bargaining experiments. Games and Economic Behavior, 6(3), 347-369. 10.1006/game.1994.1021
  • Camerer, C. F., & Thaler, R. H. (1995). Anomalies: Ultimatums, dictators and manners. Journal of Economic Perspectives, 9(2), 209-219. 10.1257/jep.9.2.209

Over dit experiment

Dit experiment is een educatieve aanpassing voor demonstratiedoeleinden. Het is geen klinisch diagnostisch hulpmiddel. Resultaten weerspiegelen uw prestatie in deze specifieke sessie en mogen niet worden geïnterpreteerd als een beoordeling van uw cognitieve vaardigheden.

Gegevensprivacy

Uw experimentgegevens worden lokaal in uw browser verwerkt en opgeslagen. Er worden geen gegevens naar een server geüpload, tenzij u ze expliciet exporteert.

Trakteer me op een koffie