Iowa Gambling Taak (IGT)

Origineel schema

Deze implementatie is aangepast naar de schema's van Bechara et al. (1994). De procedure in deze versie:

• Er waren 4 stapels kaarten (A, B, C en D)
• Deelnemers moesten in totaal 100 kaarten kiezen, één per keer
• Elke keer dat ze een kaart kozen, kregen ze feedback over het winnen en/of verliezen van wat geld
• Deelnemers wisten niet van tevoren wat elke kaart zou opleveren (d.w.z., zoals een loterij)
• Deelnemers begonnen met een "lening" van $2000 en werden verteld om winst te maken
• Stapels A en B leverden altijd $100 op
• Stapels C en D leverden altijd $50 op
• Elke kaart levert een vaste beloning op en veroorzaakt met een vaste kans een vaste straf. De decks A en B zijn onvoordelig: deck A betaalt $100 met 50% kans op een straf van $250, en deck B betaalt $100 met 10% kans op een straf van $1250. De decks C en D zijn voordelig: deck C betaalt $50 met 50% kans op een straf van $50, en deck D betaalt $50 met 10% kans op een straf van $250. Deze schema's zijn gebaseerd op Bechara et al. (1994) en hun langetermijnverwachtswaarden komen overeen met de oorspronkelijke taak (gemiddeld nettoverlies van $250 per 10 trekkingen uit A/B, gemiddeld nettoverdiend van $250 per 10 trekkingen uit C/D).

Analyse

Bij het analyseren van de gegevens moet je zorgvuldig nadenken over wat je precies wilt ontdekken.

Een interessant resultaat is hoe vaak mensen de "hoog risico" stapels (A/B) of de "laag risico" stapels (C/D) kozen.

Een andere interessante vraag is hoeveel tijd het mensen kostte om te beslissen voordat ze een laag of hoog risico beslissing namen.

"Stapels A en B zijn nadelig op de lange termijn omdat ze op de lange termijn meer kosten, terwijl stapels C en D voordelig zijn omdat ze op de lange termijn tot een algemene winst leiden." (Bechara et al., 1994, p.10).

Neurowetenschappelijke achtergrond

De taak werd oorspronkelijk ontwikkeld om problemen bij patiënten met schade aan de ventromediale prefrontale cortex te detecteren. Dit deel van de hersenen is onder andere betrokken bij het verwerken van risico, angst, emoties en besluitvorming:

Na schade aan de ventromediale prefrontale cortex ontwikkelen mensen een defect in besluitvorming in het echte leven, dat contrasteert met anderszins normale intellectuele functies. Er is momenteel geen neuropsychologische sonde om het in het laboratorium te detecteren, en de cognitieve en neurale mechanismen die verantwoordelijk zijn voor dit defect hebben weerstand geboden tegen verklaring. Hier, met behulp van een nieuwe taak die besluitvorming in het echte leven simuleert in de manier waarop het rekening houdt met onzekerheid van premissen en uitkomsten, evenals beloning en straf, ontdekten we dat prefrontale patiënten, in tegenstelling tot controles, onverschillig zijn voor de toekomstige gevolgen van hun acties en lijken alleen te worden geleid door onmiddellijke vooruitzichten. Deze bevinding biedt, voor het eerst, de mogelijkheid om de ongrijpbare stoornis van deze patiënten in het laboratorium te detecteren, te meten en de mogelijke oorzaken ervan te onderzoeken.

— Bechara et al. 1994