Πείραμα του Νόμου του Hick

Εισαγωγή

Ο νόμος του Hick, γνωστός και ως νόμος Hick–Hyman, πήρε το όνομά του από τους ψυχολόγους William Edmund Hick και Ray Hyman. Περιγράφει πώς ο χρόνος που απαιτείται για τη λήψη μιας απόφασης αυξάνεται λογαριθμικά με τον αριθμό και την πολυπλοκότητα των επιλογών.

Συχνές Ερωτήσεις

Έχετε άλλη ερώτηση; Πείτε μας.

Τι λέει ο νόμος του Hick;

Ο χρόνος αντίδρασης αυξάνεται γραμμικά με τον λογάριθμο του αριθμού των εναλλακτικών αποκρίσεων — ο διπλασιασμός των επιλογών προσθέτει περίπου σταθερό χρόνο.

Τι σημαίνει η κλίση;

Εκτιμά πόσο γρήγορα μπορείς να απορροφήσεις πληροφορία για δράση (bits το δευτερόλεπτο) — ένα από τα κλασικά μέτρα θεωρίας πληροφορίας της δεκαετίας του 1950.

Γιατί κάθε επιπλέον επιλογή κοστίζει τόσο λίγο χρόνο;

Επειδή το κόστος είναι λογάριθμο — η διαδικασία απόφασης φαίνεται να διαιρεί αποτελεσματικά τις επιλογές αντί να τις ελέγχει μία μία.

Πού εμφανίζεται στον σχεδιασμό;

Το βάθος μενού, η διάταξη χειριστηρίων και ο σχεδιασμός προειδοποιήσεων παίζουν όλοι με τον νόμο του Hick: περισσότερες επιλογές κοστίζουν πάντα χρόνο, αν και η οικειότητα μειώνει το κόστος.

Εμφάνιση Λεπτομερειών

Ορισμός και Αρχή του Νόμου του Hick

Ο νόμος του Hick, που προέρχεται από γνωστικά πειράματα, μετρά τον 'ρυθμό απόκτησης πληροφοριών' — τον χρόνο που απαιτείται για την επεξεργασία των πληροφοριών. Παρά τη γενική αντίληψη, ο χρόνος λήψης απόφασης δεν διπλασιάζεται όταν διπλασιάζεται ο αριθμός των επιλογών λόγω του λογαριθμικού χαρακτήρα του, όπου η αύξηση του χρόνου λήψης απόφασης μειώνεται καθώς αυξάνονται οι επιλογές.


Φόρμουλες του Νόμου του Hick

Ο μέσος χρόνος αντίδρασης 𝑇 υπολογίζεται χρησιμοποιώντας την ακόλουθη φόρμουλα:

T = b ⋅ log 2 ⁡ ( n + 1 )

Η σταθερά 𝑏 σε αυτήν τη φόρμουλα προέρχεται από πειραματικά δεδομένα και ο λογάριθμος αντικατοπτρίζει το βάθος της ιεραρχίας λήψης αποφάσεων, παρόμοια με έναν μηχανισμό δυαδικής αναζήτησης. Αυτή η μέθοδος μειώνει αποτελεσματικά το σύνολο αποφάσεων κατηγοριοποιώντας τις επιλογές.

Όταν οι επιλογές έχουν άνισες πιθανότητες, η φόρμουλα μπορεί να γενικευτεί ως εξής:

T = b ⋅ H

Όπου το 𝐻 σχετίζεται στενά με την εντροπία της απόφασης, και η εντροπία πληροφοριών 𝐻 υπολογίζεται ως εξής:

H = ∑ i = 1 n p i ⋅ log 2 ⁡ ( 1 p i + 1 )

Όπου το pi αναφέρεται στην πιθανότητα της i-ης εναλλακτικής που αποδίδει την εντροπία πληροφοριών.


Ο νόμος του Hick, όπως και ο νόμος του Fitts, προκύπτει επειδή η λήψη αποφάσεων περιλαμβάνει φυσικά την κατηγοριοποίηση των επιλογών, η οποία μειώνει λογαριθμικά το σύνολο των δυνατοτήτων αντί να απαιτεί γραμμική αξιολόγηση κάθε επιλογής.


Για περισσότερες λεπτομέρειες, κάντε κλικ στο παρακάτω κουμπί.


Αναφορές

  • Hick, W. E. (1952). On the rate of gain of information. Quarterly Journal of Experimental Psychology, 4(1), 11-26. 10.1080/17470215208416600
  • Hyman, R. (1953). Stimulus information as a determinant of reaction time. Journal of Experimental Psychology, 45(3), 188-196. 10.1037/h0056940
  • Jensen, A. R. (2006). Clocking the mind: Mental chronometry and individual differences. Elsevier.

Σχετικά πειράματα

Μάθετε Περισσότερα

Σχετικά με αυτό το πείραμα

Αυτό το πείραμα είναι μια εκπαιδευτική προσαρμογή για σκοπούς επίδειξης. Δεν είναι κλινικό διαγνωστικό εργαλείο. Τα αποτελέσματα αντικατοπτρίζουν την απόδοσή σας σε αυτή τη συγκεκριμένη συνεδρία και δεν πρέπει να ερμηνεύονται ως αξιολόγηση των γνωστικών σας ικανοτήτων.

Προστασία Δεδομένων

Τα δεδομένα του πειράματός σας επεξεργάζονται και αποθηκεύονται τοπικά στο πρόγραμμα περιήγησής σας. Δεν αποστέλλονται δεδομένα σε κανέναν διακομιστή εκτός εάν τα εξάγετε ρητά.

Κέρασέ με έναν καφέ