Τεστ Θεμελιώδους Σφάλματος Απόδοσης

Έξι καθημερινά σενάρια. Σε καθένα, αναρωτηθείτε: η συμπεριφορά αυτού του ατόμου εξηγείται καλύτερα από την προσωπικότητά του — ή από την κατάσταση στην οποία βρισκόταν;

Συχνές Ερωτήσεις

Έχετε άλλη ερώτηση; Πείτε μας.

Τι είναι το θεμελιώδες σφάλμα απόδοσης;

Είναι η τάση να υπερτονίζουμε τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας και να υποβαθμίζουμε τους καταστασιακούς παράγοντες όταν εξηγούμε τη συμπεριφορά των άλλων. Όταν κάποιος μας κόβει τον δρόμο στην κίνηση τον αποκαλούμε αγενή· όταν το κάνουμε εμείς οι ίδιοι, κατηγορούμε την κίνηση.

Τι βρήκε η μελέτη με τα δοκίμια των Jones και Harris;

Οι συμμετέχοντες διάβασαν δοκίμια για τον Φιντέλ Κάστρο. Τους είπαν ότι οι θέσεις των δοκιμίων είχαν οριστεί από τον πειραματιστή — οι συγγραφείς δεν είχαν επιλογή. Παρόλα αυτά, οι αναγνώστες αξιολόγησαν τους συγγραφείς των φιλοκαστρικών δοκιμίων ως γνήσια φιλοκαστρικούς. Οι άνθρωποι απέδωσαν μια εξαναγκασμένη θέση στις πραγματικές πεποιθήσεις του συγγραφέα.

Γιατί έχει σημασία το φαινόμενο δράστη-παρατηρητή;

Τείνουμε να αποδίδουμε τη δική μας συμπεριφορά σε καταστάσεις, αλλά τη συμπεριφορά των άλλων σε χαρακτηριστικά προσωπικότητας. Αυτή η ασυμμετρία δημιουργεί παρεξηγήσεις στις σχέσεις, στους χώρους εργασίας και στις συγκρούσεις. Το να το γνωρίζουμε μας βοηθά να ρωτάμε για τα συμφραζόμενα πριν κρίνουμε.

Μπορεί να αποφευχθεί το θεμελιώδες σφάλμα απόδοσης;

Μπορεί να μειωθεί. Το να ρωτάμε «ποια κατάσταση θα μπορούσε να εξηγήσει αυτό;» πριν κρίνουμε, το να λαμβάνουμε υπόψη εξωτερικούς περιορισμούς και το να δίνουμε στους ανθρώπους το ευεργέτημα της αμφιβολίας αποδυναμώνουν όλα αυτή την προκατάληψη. Η κουλτούρα επίσης έχει σημασία — οι κολεκτιβιστικές κουλτούρες εμφανίζουν πιο ασθενές φαινόμενο.

Εμφάνιση Λεπτομερειών

Τι είναι το θεμελιώδες σφάλμα απόδοσης;

Το θεμελιώδες σφάλμα απόδοσης είναι η τάση να υπερτονίζουμε τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας και να υποβαθμίζουμε τους καταστασιακούς παράγοντες όταν εξηγούμε τη συμπεριφορά των άλλων. Το πείραμα με τα δοκίμια των Jones και Harris το 1967 έδειξε ότι οι άνθρωποι εξακολουθούσαν να αποδίδουν τη θέση ενός συγγραφέα στις πραγματικές του πεποιθήσεις, ακόμη και όταν η θέση είχε οριστεί από τον πειραματιστή.

Αναφορές

  • Jones, E. E., & Harris, V. A. (1967). The attribution of attitudes. Journal of Experimental Social Psychology, 3(1), 1-24. 10.1016/0022-1031(67)90034-0
  • Ross, L. (1977). The intuitive psychologist and his shortcomings: Distortions in the attribution process. In L. Berkowitz (Ed.), Advances in experimental social psychology (Vol. 10, pp. 173-220). Academic Press.
  • Gilbert, D. T., & Malone, P. S. (1995). The correspondence bias. Psychological Bulletin, 117(1), 21-38. 10.1037/0033-2909.117.1.21

Σχετικά με αυτό το πείραμα

Αυτό το πείραμα είναι μια εκπαιδευτική προσαρμογή για σκοπούς επίδειξης. Δεν είναι κλινικό διαγνωστικό εργαλείο. Τα αποτελέσματα αντικατοπτρίζουν την απόδοσή σας σε αυτή τη συγκεκριμένη συνεδρία και δεν πρέπει να ερμηνεύονται ως αξιολόγηση των γνωστικών σας ικανοτήτων.

Προστασία Δεδομένων

Τα δεδομένα του πειράματός σας επεξεργάζονται και αποθηκεύονται τοπικά στο πρόγραμμα περιήγησής σας. Δεν αποστέλλονται δεδομένα σε κανέναν διακομιστή εκτός εάν τα εξάγετε ρητά.

Κέρασέ με έναν καφέ